~อายแอมมิกสตูดิโอ้

edit @ 1 Dec 2011 16:22:12 by micstudio

เมื่อวานก่อนมีคนเค้าพาไปดูหนัง...เค้าพูดมานานแร่ะตั้งแต่ก่อนหนังลงโรง
...ในที่สุดและในที่สุด ก็หลวมตัวไปดูเข้าจนได้

อยากได้ยินว่ารักกัน...มันงั้น ๆ นะ สำหรับมุกไม่คิดอยากจะไปดูเลย
มุกไม่ชอบดูหนังไทย เหตุผลง่าย ๆ เพราะมันจบเร็วไป.....
หนังที่มุกดูส่วนใหญ่จะเป็นหนังยาวพวกซีรี่ส์ซะมากกว่า

...อยากได้ยินว่ารักกัน...ชื่อหนังมุกนึกว่ามันคงประมาณแนวรัก...
ดูจากนักแสดง...น้องกาย...ก็นะ น่าจะประมาณนั้น

หนังจบไปแร่ะ...ง่า...ลืมบอกไปว่าไม่ได้จ่ายตังส์เอง..แต่อยากบอกว่า
ไม่ได้เป็นหนังที่ดีอะไรมากมาย...แต่มันเรียกน้ำตาได้..ซักสอบปีบเห็นจะได้...

อะไรมันจะเน่าขนาดนั้นว๊า....แต่ความรักมันก็เป็นอย่างนั้นล่ะ...มันเน่าไม่มีสองเลย
เน่าได้สนิท...เน่าได้แสบ..

แต่เรื่องนี้ "สอง" ได้ใจมุกไปเต็ม ๆ เลย ชอบที่สองร้องไห้ มันต้องให้ได้แบบนั้นดิ

มันเศร้า..มันช้ำ..มันก็ต้องร้อง นอนร้อง เดินร้อง ร้องมันทุกเวลาไป....

แต่เก้าก็นะ เค้าต้องเป็นซุปเปอร์สตาร์เหมือนพี่หนุ่ยกะแม่ช่าชัวร์เลย...

ดูแล้วก็นะ..จบไปแล้ว...หนังไทยเรื่องแรกของปีของมุก...

หนังจบยังมีเวลาคิด..คนบางคนอยากได้ยินว่ารักกัน...มุกก็อยากได้ยินว่ารักกัน
แต่คน ๆ นึงนั้นเค้าคงมีความสุขไปแล้ว...

แค่อยากจะบอกว่า "อยากได้ยินว่ารักกัน"  แต่คำหนึ่งนั้นมันอาจจะเคยเกิดขึ้นแล้ว
มันก็แค่.....อยากได้ได้ยินว่ารักกัน...จัง

 แถมเนื้อเพลงนิสสสส

สิ่งที่ฉันไม่รู้ สิ่งที่ฉันไม่ค่อยรู้
ก็หัวใจของคน อ่านหนังสือเล่มไหน
วนเวียนวกวน แต่ไม่นาน ยังเข้าใจ

บอกให้ฉันรับรู้ บอกกับฉันว่าไม่รัก
ไม่ขอเป็นเพื่อนใจ
แต่ถ้าฉันได้เห็นแววตาครั้งใด
ไม่เหมือนคำที่พูดเลย

ใจคนเรายากเย็นเกินไป
ไม่เห็นต้องทำให้ยากเลย
อย่างฉันก็ทำ ก็เป็นเหมือนอย่างเคย
บอกเลยจากใจว่ารักเธอ

ปากเธอแข็งรู้ไหม แต่ว่าฉันก็รับไหว
ด้วยหัวใจที่รอ ได้แต่หวังซักครั้ง
คำเดียวก็พอ อยากได้ยินว่ารักกัน

ใจคนเรายากเย็นเกินไป
ไม่เห็นต้องทำให้ยากเลย
อย่างฉันก็ทำ ก็เป็นเหมือนอย่างเคย
บอกเลยจากใจว่ารักเธอ

ปากเธอแข็งรู้ไหม แต่ว่าฉันก็รับไหว
ด้วยหัวใจที่รอ ได้แต่หวังซักครั้ง
คำเดียวก็พอ อยากได้ยินว่ารักกัน

อยากได้ยินว่ารักกัน....

 แถมรูปพี่คนนี้เค้านิสนึง ชอบอ่ะ

นานแร่ะไม่ได้รู้สึกแบบนี้

เฮ้อ ไอ้อารมณ์แบบนี้ เกลียดจริง ๆ เลย อารมณ์สับสนบ้า ๆ บอ ๆ

สัญญาเลยจะไม่ให้มันเกิดอีก ..

จะไม่ให้ใครมามีความสำคัญแบบนั้นอีกแร่ะ

สัญญา ....สัญญา ...สัญญา

หลังจากหายอัพบล็อกมาแสนนาน

เรื่องราวก็ยังคงมากมายในแต่ละวันไม่ว่าจะพ้นไปกี่วันกี่วันก็ไม่เคยน้อยลงไปซักวัน
ไม่รู้เป็นเพราะตัวเองวุ่นวายไปเองหรือเรื่องราวมันวุ่นวายจริงจริง
และถ้าจะให้เขียน เขียนยังไงก็คงไม่หมด เหมือนชีวิตจะวุ่นวาย
แต่สุดท้ายในความวุ่นวายก็ไม่มีอะไรที่คงอยู่จริงเลย

มีคำพูดนึงที่ชัดเจนขึ้นมาในหัว ทำให้ตัวเองหยุดคิดไม่ได้เลยว่า
คิดแบบนั้นแล้ว ความรู้สึกจะเป็นยังไงนะ  อย่างนึงเกี่ยวกับตัวเอง
ที่ไม่เคยเปลี่ยนเลยคือความรู้เดิม ๆ อนาคตสำคัญจริงไม๊นะ
สิ่งที่ยังมาไม่ถึงควรค่าแก่การใคร่ครวญไหมนะ

"โลกหน้าไม่ใช่ปัญหาของพี่หรอก โลกนี้ซิที่เป็นปัญหา"

 ชีวิตที่อยู่กับปัจจุบันน่ะหรอ ความสุขที่หาได้จากปัจจุบัน
หรืออะไร ๆ ไม่ใช่ตัวเค้าคงไม่เข้าใจหรอกมั๊ง ความคิดของใครก็ของคนนั้น

และถ้าอนาคตเดินทางมาถึงแล้วล่ะ  ถ้าเราทำอะไรให้เป็นปัจจุบัน
เราก็คงเฉย ๆ ไม่ว่าวันนี้ต้องเจอกับอะไร เราก็พร้อมเสมอ..
เพราะไม่มีอะไรที่เรายังไม่ได้ทำ ....ไม่มีคำว่าสาย...

แต่ถ้า...มันไม่ใช่ บางสิ่งที่คั่งค้าง....คำถามที่ยังไม่เอ่ย
คำตอบที่ยังไมได้ตอบ....คำพูดที่ยังไม่ได้บอก...
อะไร ๆ ที่ยังไม่ได้ทำ เพียงแต่รอเวลา...และเมื่อไม่มีเวลาเหลืออีกแล้ว....

และเมื่อวันนั้นมาถึง...อาจจะเป็นจริงที่ไม่ว่าสิ่งต่าง ๆ มากมายแค่ไหน
สุดท้ายไม่สำคัญ เพราะไม่ว่าสิ่งใดก็ตามก็ไม่จริง....ไม่มีอะไรที่จริง...

และเมื่อวันนั้นมาถึง...ก็ไม่มีอะไรที่สำคัญ...

ถ้าจะให้คิดแบบนั้นก็ดูจะโหดร้ายไปหน่อย....
สำหรับมุกแล้ว คำถามที่ยังไม่ได้เอ่ย....คำตอบที่ยังไม่มีคำถาม..
คำพูดที่ยังไม่ได้พูด สิ่งที่ยังไม่ได้ทำ ...เวลารอคอย...

ทุกสิ่งมีความหมายกับมุกเสมอ...ไม่ว่าเรื่องราวนี้จะเกิดขึ้นอีกกี่ครั้งง

และถ้าวันนั้นมาถึง มุกจะไม่อยู่เฉยหรอก แม้เวลาเพียงนิดสิ่งสุดท้าย
ที่มุกจะทำได้ มุกก็จะทำ ถ้ายังทำไม่ได้  ต่อให้โลกหน้ามีจริง มุกก็จะทำ

แต่ตอนนี้มุกง่วงนองแร่ะ งานก็ยังไม่เสร็จ เง้อ เซงจิตจัง
ถ้าพรุ่งนี้เป็นสุดท้ายของชีวิต งานตรงหน้านี้ก็ไม่สำคัญหรอกเนาะ
แต่มันสำคัญแน่ เพราะว่าวันสุดท้ายมันยังมาไม่ถึง
ง่า สู้ต่อไปๆๆๆ

อีกครั้งแล้วซินะที่มานั่งอยู่ตรงนี้ ...หน้าจอเดิม ๆ วงเวียนชีวิตเดิม ๆ
การเขียนบล็อกของตัวเองบางครั้งก็ดูยากเหลือเกิน..บางทีคิดว่ามันยากมากขึ้นด้วยซ้ำ
ไม่ใช่ไม่มีเรื่องอะไร แต่เรื่องราวมันมากมายจนไม่รู้ว่าจะเขียนอะไรตะหาก

แต่ช่างมัน อะไรก็ไม่สำคัญ เพราะทุกอย่างมันคงเป็นธรรมดาของมันอย่างนี้ล่ะ

"ชีวิต" ของเรา  จริงหรือปล่าวนะเวลาที่เราไม่มีใคร ตัวเองคือเพื่อนที่สุดของตัวเอง
มันคงจริงอีกอย่างที่ไม่มีใครสนใจอยากจะรับรู้เรื่องราวชีวิตของคนอื่นนอกจากเรื่องของตัวเอง

วันนี้เป็นวันฝนตกอีกวัน อารมณ์ฉันยังแปรปรวน  น่าแปลกที่ใช้คำว่า "ฉัน" พูดถึงตัวเอง
ทั้งที่เสียงข้างในคิดว่าน่าจะเป็นคำว่า "เรา" นั่นมันคงจริงอีกอย่างที่เรามักจะสนใจ
ว่าคนอื่นจะเข้าใจเราแบบไหน คำว่า "ฉัน" กับ "เรา"   อืมมม เอาคำว่าเราดีกว่า
ก็นี่มันบล็อกของเรานี่หว่า ช่างมันปะไร....

วันนี้เป็นวันฝนตกอีกวัน อารมณ์ฉันยังแปรปรวนไม่เลิก แต่ข้างในก้สงบขึ้นมากแล้ว
หลายวันมาแล้วหลังจากได้รับคำสั่งให้ปฏิบัติภารกิจแตกต่างไปจากเคย
ปัญหาของนักบริหารมักแย่งการจัดการ ...เราขัดคอกันกับเพื่อน เพื่อนที่สนิทที่สุดเวลานี้
ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไม  แต่นั่นมันคงเป็นเหตุผลหนึ่งที่ผู้บริหารมักมีคนเดียว
หลังจากพยายามปรับความเข้าใจกับตัวเองก็สรุปได้ว่า  ช่างมัน  ใครมันจะบริหาร
ใครจะว่ายังไงก็ช่างหัวมัน  ก้มหน้าก้มทำไป แล้วอะไรมันก็ดีขึ้นมา ...

ประสาทเสียไปสามวัน สี่วัน สุดท้ายไม่มีอะไรดีขึ้นมา  ทำไปเสียปล่าว
ทำดีไม่ได้ดี  ทำไม่ดีมักถูกด่า  อันนี้เป็นเรื่องจริงที่ปฏิเสธไมได้อีกแล้ว

จริงอีกเรื่องที่การงานกับความรักมักไปด้วยกันไม่ได้...เหมือนกับความรัก
หรือรักไม่ได้มีครั้งเดียว  อะไรนะ รักแท้ไม่ได้มีครั้งเดียว
จำไม่ได้เหมือนกันว่าไปเอานิสัยแบบนี้มาจากที่ไหน...

ภารกิจจัดรถรับส่งนักกีฬาไปได้ด้วยดี ดีจนเป็นเรื่อง แต่อดยอมรับไม่ได้ว่า
ช่วงเวลานี้ทำให้หลายคนที่นี่กระชุ่มกระชวยกันไปซะจนถึงตอนนี้เลย

โดยเฉพาะยัยบี ที่ไม่มีท่าทีจะหยุดกระชุ่มกระชวยลง ....

เสียงโทรศัพท์ที่ดังเข้ามาที่ศูนย์ขอใช้รถคันแล้วคันเล่า ก็ทำให้คนบางคน
โคจรมาเจอกัน เหมือนที่มันเป็นกะเรากะยัยบีเนี่ยล่ะ

"โค้ช ขอรถมารับนักกีฬากรีฑา 3 คน ไปส่งที่กลีบบัว " .....เสียงเพราะจังเลย
มีแฟนยังเนี่ย  จีบได้ป่าววว     "ซะงั้นคนเรา"  มีเบอร์อื่นที่ไม่ใช่เบอร์นี้ไม๊
ที่ติดต่อได้ตลอดนะ โทรไม่ติดเลย

เอาไปเลย..........หลังจากนั้นโทรศัพท์ก็ดังเข้ามาเรื่อย ๆ  และเค้าก็ถามเรื่องอายุ
ลงท้ายด้วยว่าเค้าแก่กว่าเราปีนึง และเค้าทำงานป่าไม้ และอะไร ๆๆๆบลาๆๆๆ
ให้ไปส่งที่นั่น ที่นู้นนนน  และหลังจากนั้นลงท้ายด้วย  เลิกกี่โมงไปกินข้าวกันได้ไหม
และแล้ว....ช้านหรือเรานี่ล่ะก็เจอกะเจ้าโค้ชตัวดี....

นาทีแรกที่เห็นเค้า ก็นะไม่ได้สังเกตุอะไร  มองผ่าน ๆ ก็คิดว่าเค้าเป็นผู้ชายที่รูปร่างออกแนวล่ำมาก ๆ
หน้าตาก็ออกแนวเด็กหน่อย ประมาณหน้าอ่อนแต่ก็ไม่ได้คิดอะไรอีกเลย  เอ๊ยไม่ได้คิดอะไรจริง ๆ
เพราะว่าเค้าคุยแนวจีบ ๆ แต่บอกไปว่าให้เป็นเพื่อนกันเพราะคิดงั้นจริง ๆ

จบตอน พรุ่งนี้มาต่อ   อันนี้ก็เป็นนิสัยอย่างหนึ่งล่ะ
นึกจะหยุดก็หยุด  5555

ปีใหม่แล้วเนาะ มีไรใหม่ ๆ เกินขึ้นกะชีวิตมั่ง

 >>>

มีรถใหม่   อะฮ้า ไม่อยากจะอวดว่าขับรถเก่งแล้วน๊า

มีแฟนใหม่ อิอิ  อ่ะจ๊ากก โดนเตะดิ ม่ายมีเว๊ย

มีหนี้ใหม่  แงแงแง  ใหม่ไม่พอก้อนเบ้อเริ่มเลย

มีรายจ่ายใหม่ ๆ อาทิเช่นนนนน ค่าน้ำมัน  *#* ง่ะ 

ได้เส้นทางใหม่ ทริปใหม่  ขับรถไปสุพรรณด้วยอ่า สะสมไมล์ไปหลาย KM

ได้ประสบการณ์ใหม่ ๆ

***เม้าท์ตัวเองหน่อย มะก่อนกลัวมาก ๆ เลยเวลาคิดจะขับรถไปบนถนน

แต่เมื่อมันถึงเวลา รวบรวมความกล้า ก็เอ๊ย มันก็ทำได้จนได้ล่ะน๊า

แต่ครั้งแรก อะไรมันก็ตื่นเต้น อย่างโค้งแรก ยูเทอร์นแรก ไฟแดงแรก

เนินแรก  หลุมแรก   อะไรแรก ๆ ถ้าเริ่มต้นไม่ดีมันก็ผิดพลาดไปทั้งชีวิต

เวลามันไม่กลับมาให้เราแก้ตัว  แต่วันนี้ไปได้สวยแร่ะ   ภูมิใจ ๆๆๆๆ***

ปีใหม่แล้ว คิดถึงใครหลาย ๆ คน แต่ไม่กล้าบอกเค้า

ถ้าเค้าผ่านมา อยากจะบอกว่า

 พี่จ๋า คิดถึงที่ซู้ด คิดถึงมาก ๆ ที่สุดในโลกเลย

ท่านพี่ สบายดีไม๊  ขอให้มีความสุขเน้อ รักษาสุขภาพด้วย

ห้าทุ่มกว่าแล้วสำหรับคืนนี้ที่อยู่คนเดียว

ไม่ซิ - - - -อยู่กับหมาอีกสองตัว

ชีวิตมันก็คงเป็นงี้มั๊ง หาความแน่นอนอะไรไม่ได้

เพราะงั้น "ความเข้มแข็ง" ถึงสำคัญนักหนา

แต่ไม่สำคัญอะไรกับเราเลย.....

คิดอะไรมากมายเมื่อหลายนาทีที่ผ่าน

คิดแล้วน้ำตาจะไหลออกมา เศร้าใจ..และก็หายไป

จะเอาอะไรแน่นอนกับตัวเอง ที่คิดว่าเศร้าก็พลันหาย

ชีวิตกับบทเรียนมากมาย..จริงหรือที่มันจะสอนให้เราแกร่งได้

ไม่จริงหรอก ..ถามเองก็จะตอบเอง...มันทำให้เราเย็นชา

ทำให้เราไร้ความรู้สึกมากขึ้นตะหาก

ไอ้ที่รัก ก็กลับกลาย จะหาอะไรจากตัวของคนเรา

อืม .... อยากพูดอะไรที่มันแรง ๆ จัง แต่ก็ยังไม่กล้าพอ

แค่อยากจะบอกว่ารัก และบอกว่าคิดถึง

แค่อยากจะบอกว่าคุณสำคัญ และคุณไม่ได้มีคามหมายอะไรเลย

...

ง่วงนอนละ นอนดีกว่า..นึกไงนะมาอัพบล็อก..เพราะอยู่คนเดียวมั๊ง

แค่จะบอกว่าความรู้เรื่องราวยังไม่กล้าเพราะกลัวคนอื่นจะรู้

ก็คงเหมือนคนไม่ยอมรับความจริงมั๊ง ปิดปิดตาตัวเอง

ปอนด์จ๋ามาแร่ะ

มาตั้งกะวันที่ 8 นู่น มาถึงก้อบ่าย ๆ เย็น ๆ

ปอนด์จ๋าแบกเป้มาใบใหญ่มาก ๆ มุกหาปอนด์นานมาก ๆ กว่าจะเจอกัน
ปอนด์โผล่มาจากไหนไม่รู้ เอาไรมะรู้มาตีหัวทีนึง..

ดีใจจังที่เจอปอนด์อีกครั้ง...คราวก่อนมีแม่มาด้วย
คราวนี้มารอปอนด์คนเดียว..

ปอนด์หิวมากๆๆๆ ไม่ได้กินไรเลยตั้งแต่เช้า พอปอนด์จ๋าไปกินข้าวร้านติ๊ก
สั่งข้าวมากิน จำไม่ได้แร่ะว่าปอนด์กินอาราย รู้แต่ว่ามุกกินไส้กรอก
อ้อ นึกได้แร่ะ น่าจะกินข้าวผัดมั๊ง